"Na terapię trafiłem 3.5 roku temu, bardzo mi pomogła nauczyłem się bardzo dużo jak dbać o siebie czego unikać jak się zachować w różnych sytuacjach czy też w w kryzysie. Życie jest teraz bardzo spokojne i poukładane ale cięgle się uczę nowych żeczy mogę szczerze powiedzieć że to była najlepsza decyzji w moim życiu Dzięki Jarek za wszystko"

Rafal, 32

"Moje picie alkoholu powoli ale konsekwentnie powodowało, że życie moje i moich bliskich znajdowało się w niebezpieczeństwie,a rodzina w rozpadzie. W moim przypadku nawet kilka razy w śmiertelnym niebezpieczeństwie!

Nigdy, póki nie zacząłem trzeźwieć podczas terapii nie patrzyłem na to w ten sposób. Albo nie miałem świadomości, albo bagatelizowałem, racjonalizowałem, umniejszałem te zagrożenia. Uświadomiłem sobie ze bez Twojej pomocy nie dam sam rady.Tu zobaczylem ze nie jestem sam ,to było takie dla mnie ważne, przyjęliście mnie tak bardzo ciepło od razu poczułem się bezpiecznie.

Zadziwiające jest to, że kiedy piłem zupełnie inaczej postrzegałem dziejące się w moim życiu wydarzenia. Uważałem wtedy, że piję coraz więcej, bo mam coraz więcej problemów. Wiele przepitych lat zajęło mi dojście do wniosku że było odwrotnie! To moje picie potęgowało istniejące już problemy.

Padłem też ofiarą jednego z mechanizmów iluzji i zaprzeczeń , który to powodował, że nie kojarzyłem tych dwóch rzeczy. Nie kojarzyłem, że wiele sytuacji, emocji, postaw, zachowań jest powodowane piciem alkoholu. Jakbym miał mocno ograniczoną poczytalność, zdolność zdrowego kojarzenia tego, co dzieje się w moim życiu. To ułatwiało mi też radzenie sobie z konsekwencjami mojego picia. Spychałem je w podświadomość, minimalizowałem je albo znajdowałem wiele usprawiedliwień, wiele argumentów na to dlaczego piję.

Kiedy podczas terapii już trzeźwiejąc, analizowałem różne, dramatyczne wydarzenia z mojego życia, włosy na głowie jeżyły mi się z przerażenia… Mogłem kilka razy nie żyć! mogłem kilka razy zostać kaleką, kilka razy wylądować w więzieniu lub kogoś zabić I to bezwzględnie dlatego, że nie chciałem bądź nie mogłem uznać swojej bezsilności wobec alkoholu, totalnej destrukcji, jakie jego picie wprowadzało w moje życie. Że poprzez kontynuowanie picia, pomimo ewidentnych kryzysów, doprowadziłem do zapadnięcia w chorobę alkoholową, śmiertelną, nieuleczalną.

Dopiero uznanie mojej całkowitej bezsilności wobec alkoholu podczas terapii stało się początkiem nowej drogi życia Jeszcze raz gorąco z całego serca dziękuje i tak bardzo z całego serca pragnę wszystkim którzy się jeszcze wahają się czy podjąć terapie doradzić PODEJMIJCIE TEN TEN KROK ON JEST NAJWAŻNIEJSZY W WASZYM ŻYCIU Pozdrawiam Was wszystkich i wiem ze bez Ciebie nie dal bym rady."

                                                                                   
                                                                           Michał, 52